Rolnictwo
Brazylię można określić jako kraj rolniczo - przemysłowy, słabo jeszcze wykorzystujący swoje liczne i różnorodne bogactwa naturalne oraz rezerwy ludzkie. W rolnictwie, w którym dominuje wielka własność ziemska, wykorzystuje się zaledwie 16,1 % ogólnej powierzchni kraju. Latyfundia zajmują nieraz po 1000 i więcej hektarów. Obok nich istnieją liczne drobne i karłowate gospodarstwa chłopskie. W towarowej produkcji rolnej Brazylii najważniejszą rolę odgrywa kawa, ponadto kakao, trzcina cukrowa, bawełna. Brazylia dostarcza również na rynki światowe znacznych ilości bananów i owoców cytrusowych. Dla potrzeb żywieniowych uprawia się przede wszystkim kukurydzę, pszenicę i rośliny strączkowe. Pogłowie bydła i trzody chlewnej należy do największych na świecie, ale hodowla ma, podobnie jak i produkcja roślinna, charakter ekstensywny.
Brazylie południową, położoną między Atlantykiem a Paraną, cechuje klimt umiarkowany o wahaniach średnich temperatur od + 10C do + 18C. Gospodarka rolna tego obszaru opiera się na uprawie kukurydzy, pszenicy, ryżu, ziemniaków, fasoli. Obszary o słabszych glebach zajmują pastwiska. Hodowla dostarcza znacznej ilości mięsa, skór i wełny. W południowej Brazylii wydobywa się również węgiel kamienny, który drogą morską transportowany jest z Porto Alegre do uprzemysłowionego regionu, Sao Paulo.
Pod względem rasowym i narodowościowym Brazylia jest prawdziwą mozaiką. Przeważa ludność biała, która stanowi około 60 % ogółu ludności kraju; udział murzynów sięga 15 %, Indian około $ %. Reszta to Metysi, Maluci, Zombosi i inni mieszkańcy. Biali są potomkami kolonizatorów i imigrantów głównie Portugalczyków, których język stał się językiem urzędowym i powszechnie używanym. Emigranci polscy w liczbie około 840 tys., w ogromnej większości rolnicy, zamieszkują stany Parana, Rio Grande do Sul, Santa Catarina, a także okolice miasta Rio de Janeiro. Centralnym ośrodkiem Poloni brazylijskiej jest Kurytryba. W wyniku bardzo wysokiego przyrostu naturalnego a także dzięki imigracji ludności Brazylii w okresie od 1890 do 1960 r. powiększyła się prawie pięciokrotnie. Przeciętny wiek życia jest jednak w Brazylii krótszy niż w Europie, a wskaźnik śmiertelności znacznie wyższy. Dość szybko przebiega ostatnio proces urbanizacji. Odsetek ludności miast i strefy podmiejskiej wynosi około 46, 1 %, a zatrudnieni poza rolnictwem i leśnictwem stanowią już przeszło połowę zawodowo czynnej.